بازالت نوعی سنگ آذرین است که معمولاً در اثر جریان گدازه به وجود می آید. شکل گیری آن را می توان به فوران های آتشفشانی ردیابی کرد، جایی که ماگمای مذاب از گوشته زمین بلند می شود و از طریق دریچه ها یا شکاف ها به سطح می رسد. هنگامی که گدازه در معرض جو به سرعت سرد و جامد می شود، به بازالت تبدیل می شود. رنگ این سنگ معمولاً سیاه یا خاکستری است و دارای بافت ریز دانه ای است.
بازالت در پوسته زمین به وفور یافت می شود، به ویژه در محیط های اقیانوسی که مرزهای صفحات تکتونیکی تشکیل برآمدگی های میان اقیانوسی را تسهیل می کند. در اینجا، جریانهای همرفتی در گوشته، ماگمای مذاب داغ را به پوسته میرسانند و باعث فورانهایی در بستر دریا میشوند که در نهایت پس از سرد شدن منجر به تشکیل بازالت بالشیشکل میشود. علاوه بر این، بازالت همچنین میتواند از طریق فورانهای آتشفشانی بزرگ در داخل زمین تشکیل شود و مقادیر زیادی گدازه را رسوب دهد که در طول زمان جامد میشوند.
خواص فیزیکی بازالت مانند سختی و دوام آن، آن را به ماده ای ارزشمند در صنایع مختلف از جمله ساختمان سازی، سنگفرش جاده ها و مجسمه سازی تبدیل کرده است. علاوه بر این، مطالعه سازندهای بازالت بینشی در مورد فرآیندهای زمین شناسی و تکامل پوسته زمین ارائه می دهد.
