تاثیر ترکیب معدنی سنگ بر مقاومت سنگ در برابر هوا

هوازدگی را می توان با توجه به ماهیت خود به سه دسته تقسیم کرد: هوازدگی فیزیکی، هوازدگی شیمیایی و هوازدگی بیولوژیکی. با توجه به دما، جو، آب و شرایط بیولوژیکی متفاوت در هر منطقه، درجه هوازدگی سنگ متفاوت است و تفاوت بسیار زیاد خواهد بود.
اما چگونه می توانیم به سادگی تشخیص دهیم که آیا یک سنگ مقاومت خوبی در برابر هوا دارد، آیا برای استفاده در فضای باز مناسب است و آیا عمر طولانی دارد؟ در واقع، تا زمانی که ترکیب معدنی سنگ را تقریباً بدانیم، می توانیم برخی از آنها را بشناسیم.
در حال حاضر بیش از 100 کانی سنگ‌ساز شناخته شده است و کانی‌های اصلی سنگ‌ساز تنها بیش از 20 کانی هستند که در این میان هشت کانی رایج سنگ‌ساز عبارتند از:
کوارتز، فلدسپات، میکا، پیروکسن، هورنبلند، الیوین، کلسیت، کانی های رسی.
کانی‌های مختلف دارای ویژگی‌های متفاوتی هستند که همین امر باعث ایجاد خواص فیزیکی متنوعی از سنگ طبیعی می‌شود. ویژگی‌های هوازدگی کانی‌های مختلف برای کانی‌های اصلی سنگ‌ساز تحلیل می‌شود.
کوارتز، که پایداری مواد معدنی آن بسیار بالا است، به سختی انحلال شیمیایی رخ می دهد، و به طور کلی فقط تکه تکه شدن مکانیکی رخ می دهد، ویژگی های ضد آب و هوای خوبی دارد.
فلدسپات نسبت به کوارتز پایداری کمتری دارد و فلدسپات های مختلف نیز متفاوت هستند. به طور کلی، پایداری فلدسپات های مختلف در برابر هوازدگی فلدسپات پتاسیم، پلاژیوکلاز اسیدی غنی از سدیم، پلاژیوکلاز خنثی و پلاژیوکلاز بازی غنی از کلسیم از زیاد به پایین است.
میکا، اثر ضد هوازدگی میکا کاملاً متفاوت است، در این میان توانایی ضد هوازدگی مسکویت قوی است، در حالی که توانایی ضد هوازدگی بیوتیت بسیار بدتر از مسکویت است.
کانی های سیلیکات منیزیم (اولیوین، پیروکسن، هورنبلند و غیره) توانایی ضد هوازدگی ضعیفی دارند و به ندرت تحت هوازدگی حفظ می شوند، بنابراین به ندرت در سنگ های رسوبی ظاهر می شوند.
کانی های کربناته (کلسیت، دولومیت و ...) پایداری بسیار کم در برابر هوا و قدرت ضد هوازدگی ضعیف دارند و به راحتی در آب حل شده و در طول آب منتقل می شوند.
کانی های سولفاتی (گچ، انیدریت)، کانی های سولفیدی (پیریت) و کانی های هالید (هالیت) کمترین پایداری در برابر هوا را دارند و به راحتی در آب حل می شوند و در طول آب از بین می روند.
کانی های رسی (کائولن، مونتموریلونیت، هیدرومیکا و ...) این کانی ها اساساً محصول هوازدگی سایر کانی ها هستند، بنابراین پایداری آنها در برابر هوا بسیار بالا و قابلیت ضد هوازدگی خوبی دارد.
پایداری مواد معدنی سنگین در برابر هوا بسیار متفاوت است. برخی از آنها مانند زیرکون و تورمالین نسبتاً پایدار هستند، در حالی که برخی دیگر به راحتی در معرض هوازدگی هستند.